[http://www.lmsoft.com/] THE DUKE OF EARL IN CONCERT Eugene Dixon's muzikale stappen gaan terug tot 1957 toen hij in Chicago lid werd van The Du-Kays. Na zijn legerdienst keerde hij naar Chicago terug. Die groep deed stemoefeningen door do-do-do-do te zingen, maar Gene maakte daar duke--duke--duke van, en een ander lid voegde daar "Earl" (Edward's voornaam) aan toe. De song was geboren. Gene aarzelde omdat hij niet goed wist om die song onder de naam The Du-Kays en onder zijn solonaam uit te brengen. In januari 1962 werd Eugene Dixon, Gene Chandler, want hij vond dat de achternaam Chandler (van de acteur Jeff Chandler) romantisch klonk. Het nummer verkocht op miljoenen exemplaren en Gene begon zich te kleden als een 'duke' (zoals ik hem zag optreden). Daarna begon hij een vruchtbare samenwerking met Curtis Mayfield. In 1969 begon hij platen van anderen artiesten te produceren (zoals 'Backfield In Motion' van Mel & Tim). Daarvoor won hij in 1970 de NATRA Award (National Association of Television and Radio Announcers) als "Producer of The Year" (NATRA). Het was bomvol en bloedheet in dancing "Le Sésame" in Houdeng-Goegnies, toen Gene Chandler er afgelopen zaterdag 22 november optrad. De zaal was stilaan volgelopen en DJ Carlo had ons opgewarmd met popcorn oldies. Na 23 uur daalden de muzikanten en uiteindelijk Gene zelf de trappen af. Hij was gehuld in zijn 'Duke of Earl' outfit, met hoge hoed, cape en wandelstok en zette prompt die song in toen hij op het podium aankwam. Het publiek was uitgelaten. De 67 jarige zanger kreeg het al gauw warm en speelde die bovenkleding uit. Onmiddellijk vervolgde hij met een cover van Michael Jackson's 'Rockin' Robin'. Daarna volgden 'A Song Called Soul', Jermaine Jackson's 'Daddy's Home' en 'You Beat Me To The Punch' van Mary Wells. Die songs werden live gespeeld, tot er een reeks songs aankwam waarop Gene live meezong met vooropgenomen muziek. Het waarom ervan ontsnapte me. Zijn bekendste nummer en kaskraker 'Everybody Let's Dance' uit 1962 zette weerom de live muziek in gang, en het publiek begon te dansen. Gene trakteerde ons verder op o.a. een cover van 'I Only Have Eyes For You' en begon daarna aan een ellenlange versie van Marvin Gaye's 'What's Going On/ Mercy Mercy Me'. Hij sloot af met de discokraker 'Get On Down' en 'Good Times' uit de Curtis Mayfield periode. Na ongeveer anderhalf uur optreden stapte hij op. We zouden enige tijd moeten wachten op handtekeningen en interviews, want Gene was uitgeblust, bezweet en moest rusten. Zelfs de pers mocht niet bij hem. Na een lange tijd daagde hij terug op waarop het publiek hem massaal bestormde om een handtekening te bemachtigen. Ik diende heel wat te doorstaan om bij hem te geraken, en van een interview was er geen sprake. Dit had veel beter kunnen georganiseerd worden! Zelfs foto's maken was levensgevaarlijk omwille van het duwen en trekken! Ik hoop dat de organisatoren van de TM Club begrepen hebben dat dit anders moet aangepakt worden. Gene klaagde over de hitte en zijn micro die soms oversloeg. Er werd ook aangekondigd dat op 15 mei 2004 Ray Barretto zal optreden met zijn latin jazz, voorafgegaan door Barbara Lewis, The Skatelites en Maxime Brown. Patrick Van de Wiele
Article de “ Patrick Van de Wiele - Keys And Chords “
[http://www.keysandchords.com/index.php]
[./pressepag.html]
[./index2pag.html]